اشاره ها

 

دلنامه :

خاک گرفته سطح مخروبه ی دل را !! لذتی عجیب دارد که هرکس از خرابی میپرسد

بگویم تو خانه خرابم کردی !

 

بدون شرح :

بیا ای عشق و بشکاف !

بیا ای عشق و برکن !

مرا از خویش و تن را  . . .

و من را ، خیش و از تن !!

 

یاد آوری :

تا کجا می توان گریخت ؟ تا کجا می توان شانه خالی کرد ؟ روزی باید باشی ! انتخاب

با توست کدام سمت بایستی . باقی خود روی خواهد داد .

 

شکرانه :

بکوب که باید هر چیزی را بهایی باشد در حد و اندازه های خودش !! حدی که بر مستی

عاشقانه می زنی گویا می میراند !

 

حدیث نفس :

برخیز . برخیز که این خانه جای همچو تو نیست ! برخیز و بمیر ! دوباره شو ! برخیز !

 

                                                                                          .  .  .

 

 

دل آرام

 

تقدیم به استاد عشق :

 

زمین و زمان در خروش بود که شکافته شد دل و در آن بین سکوتی بود ژرف .

سوال شد که چنین خروشان و مملو از تلاطم های بی شمار ، در فضایی  

آکنده از حرف و اعتراض و اتهام ، چگونه سکوتیست اینچنین درون دل ؟ چگونه

برون را خروشی بینیم عظیم و سرشار چون آتشفشانی سر از دریا برون آورده

و درون را آرام ؟ انگار که چشمه ای از جریان پر حرارت عشق در وجود میجوشد

و فضای اطراف را آکنده از آرامشی وصف ناشدنی می کند . چگونه چنین است ؟

پاسخ داد : میان درون و بیرون فرقی نیست !!! تفاوت در نقطه ی شاهدی ناظر

است و اعتباری که به خود در مقابل سایر واقعیت ها می دهد . لیکن حقیقت

یک حقیقت است ! در واقع ، آنکه به سرچشمه حقیقت دسترسی پیدا کرد ،

درون و بیرون را مزین به نور حقیقت خواهد یافت و آنچه با حقیقت عجین شد و

غرقه ی آن ، وحدت را در نگاه خواهد یافت . حال بروز آنچه در عالم ظاهر به دیده ی

شاهدی با نقطه ی شاهدی عالم مجاز می رسد ، آن جوش و خروش و هیجان و

سوختن های بی پایان است و شمشیر های آخته و فریاد های از ته دل یا سر بریده ی

منصور بر سر چوب پاره !!! آنچه پیوندگاه تمام اینها با آن آرامش و ایستادگیست

ادراک آن حقیقتیست که چون از آن منظر به شاهدی بنشینی چیزی نخواهی یافت

جز سکوتی ژرف و آرامش و اعتمادی وصف ناشدنی و ضمانتی که یار داده است . . .

 

                                                                                                 .  .  . 

 

 

پیکره

 

مرد عاشق دست هایش التهاب عجیبی داشت .

تیشه در دست داشت و می تراشید

بر پیکره ی جان می کوبید و می تراشید و هر آنچه جز او بود پاره پاره می کرد !

بنای عشق می گذاشت . طرح عاشقی اش را بر خویش ترسیم می کرد !!

با خود می گفت : باید ساخت ساحت محبوب را بر طرح وجود !!

آنچه جز او باشد چه سود بودنش ؟

دست هایش ملتهب بود و حال عجیبی داشت .

تیشه در دستش . اما . انگار او نبود که می کوبید بر پیکره ی جان .

معشوق بود . تیشه در دستش ، افتاده به جان ، به تن ، پیکره ای می تراشید !

معشوق انگار  تیشه در دستش  مرد عاشق می تراشید .

 

                                                                                            .  .  .

 

 

سجود

 

 

تا دوباره سر از خاک جدا شد و به آسمان عشق نظاره کرد و گفت  : پس این چیست

که منم ؟ آیا تا همیشه باید این سوال من بی پاسخ باشد ؟ همچنان که سر نظاره گر

آسمان های بی شماره بود پاسخ آمد : بخوان . بخوان . گفت چه چیزی را بخوانم ؟

پاسخ داد: بخوان از دل . از عشق . با صدای وحدت جهان هستی ، نوای عاشقانه ی

عالم را به نوای جانانه دل بخوان . پرسید انگاه چه خواهد شد . گفت : آن را خود به

تصویر خواهی کشید . تو خود تجلی یک پاسخ خواهی بود . و در آن خواهی دید

هر آنچه باید دید را . آنگاه کلامی به وسعت بی انتهای عشق سر خواهی داد که

تمام جهان را مدهوش می سازد و همه در حیرت خواهند بود که چگونه جاری کننده ای

هستی !!! با وسعتی بی پایان . و اینجاست که خواهد گفت : اینست آنچه براو سجده

میکردید و جانشین به حق من بر روی زمین . . . !!!

 

                                                                                             .  .  .