دلنوشت

دلنوشت :

گویی زمانه تنها زمینه ایست برای ظهور تو که بی نظیر ترینی ، ای یگانه دست

یافته بر قله های افسانه های کهن ، ای معنا بخش لطافت لیلی و دلباختگی

مجنون . گویی چشم های مضطرب ایام ، گیج و منگ و لا ابالی ، گرفتار تصویر

توصیف ناشدنی حضورت ، در وهمی بی پایان دست و پا میزنند . اینجا همه چیز

بودن خود را وامدار گوشه نگاهیست که دل را به لرزه دراورد و چون لب بگشایی

دریایی لبالب از عشق بوسه ها بر تن ثانیه ها بنشاند . آنگاه خاطره ها جور

دیگرند و گام ها به قاعده ی قامتی دیگر ، قامتی به وسعت باد ، به وسعت باران ،

به وسعت ابر و به وسعت خورشید و هرچه پیش می روم قدم هایم را محکم تر

بر خواهم داشت . و این زمانه تجلی توست . ای گام هایت زیبا . ای چشم هایت

معنا بخش بینایی . ای دلبرانه های مرا شاعر شبانه روز . واژه ها که می خروشد

وحشت کودک درون از ازدحام حجم وحشی کلمات دست هایم را به رعشه

می آورد . معنا بخششان باش ای تمام زیبایی .  

 

حیرت :

چشم هرآنچه میبیند اوست و هرچه هست نیز .

 

دل نامه :

کوری نشسته بر در دل ، دزد میگیرد .

 

                                                                                 .  .  .