سفرنامه

 

یادآوری :

دستانت را باز کن . باز باز . دنیا را با این دستها چقدر می توانی نگه داری ؟

 

کور نوشت :

اینجا صد بار هم که در بگشایند کسی نمیبیند . همه منتظرند دیوار  بگشایی .

 

بهانه :

گاهی یادمان می رود ما را بهانه ای داده اند که ببرند . نه بهانه ای که نق بزنیم .

 

ریسمان :

خیلی چیزهاست که وقتی بدستشان می آوری ، دیگر آنها از آن تو نیستند .

تویی که در دست آنهایی .

 

بدون شرح :

وقتی بی حساب و کتاب کوهی خزعبلات به خوردش دهند جایی برای دو کلمه

حرف حساب باقی نمی ماند .

 

 

                                                  .  .  .

 

کوتاه

 

تذکر نوشت :

جیب هایت را نگرد . کسی دلش را در جیب هایش نمیگذارد .

 

کور :

گاهی فکر میکنیم ماییم که میبینیم . ولی با این وضع باور کن که ما نیستیم .

دیگرانند .

 

دوست نوشت :

کدام بودن بی تو ؟ کدام ؟

 

حیات :

قطره قطره زندگی میکنی ، سیل آسا میگیرند . فرصتی نمی ماند .

 

بدون شرح :

صد جاده می کشیم تا خانه ی دوست . یکبار نمی رویم .

 

درد دل :

در این حریم ، هنوز به قدر بودن یک گل دوام نداریم .

 

 

                                                                                        . . .