اشکنامه

 

 

سال های سال است خدا حافظی هایم را کرده ام . با همه . یادت

هست ؟ گفته بودی می آیی !! و وقتی آمدی دست هایت را خواهم

گرفت . یادت هست ؟انگشتت را بلند کردی و گفتی انجا را میبینی ؟

( زل زده بودم به دور دست ها ) گفتی با هم تا خود خود خود آنجا

خواهیم دوید و من هر شب خواب دیده ام که تن ابر ها را خواهم دوید

و صبح اول وقت  موهایم را همانطور که مامان همیشه شانه میزد

شانه کرده ام . جای دست هایش را در امتداد عطر نگاهش بوسیده ام .

کفش هایم را تمیز و مرتب پوشیده ام خداحافظی هایم را گرفته ام و

نشسته ام به انتظار تو . سال های سال است ! یادت هست ؟ یادت هست

که گفته بودی ؟ یادت هست ؟ امشب هم زانو بغل گرفته نشسته ام .

انگار بوی تو می آید . انگار بوی تو در تمام ثانیه ها جاریست  . . . انگار 

 

                                                                                    .  .  .

 

 

کوتاه

 

 

دلنوشت ۱ :

باران که بر نگاه تو بارید دل شکست . افسانه های چند هزار ساله به خاموشی

گراییدند و قاعده های گردش ایام از هم پاشید . دیگر هیچ قانونی به سطح ادراک 

دل اشراف نداشت . و من بودم و چشمهایت . و من بودم و جهانی از هم پاره پاره

شده . و من بودم و منی که دیگر من نبود . . .

 

دلنوشت ۲ :

باران که بر دلم بارید شست . برد . من را . من را از من . و تو را از تویی تو از من .

باران که بارید دیگر نه تو بود نه من . باران که بارید دیگر نیستم . . .

 

دلتنگی :

از کدام سمت طلوع میکنی ای روشنایی بی غروب . کدام سمت را قبله گاه

حضورت کنم که جانم از سمتی دیگر به ملال نیفتد . شکایت ابعاد را که بر دل

میکوبند بر کدام سرا برم . شکایت ابعاد که مرا متهم میکنند به ظالم بودن . ای

همیشه ی بی پایان .

 

                                                                                       .  .  .