تو هست میشوی مرا

 

تو هست میشوی مرا  ،  شکست میشوی مرا

به یک نگاه پر شرر ،  گسست میشوی مرا

 

تو خنده میشوی مرا  ،  رمنده میشوی مرا

و گاه گاه زیر لب   ،  گزنده میشوی مرا

 

تو راه میبری مرا  ،  به آه میبری مرا

به این طرف ، به آن طرف ، پناه میبری مرا

 

تو دست میشوی مرا  ،  چه مست میشوی مرا

به گوشه ی لبت عجب  ،  الست میشوی مرا

 

خراب میشوم ز تو  ،  خراب میکنی مرا

دوباره طرح میزنی  ،  بر آب میکنی مرا

 

کوتاه نوشت :

تو آفتاب را در دستهایت گرفته ای . راستش را بگو . جنس دستهایت از چیست ؟

 

                                                                             . . .

 

باران

اول نوشت :

ببار ای بارش بی انتهای عشق

ببار ای ابر باران خیز

ببار این دشت خشکیده است

زمین میپیچد اندر خویش

دل خاک از نبودن ها ترک خورده است

و انگار آسمان در تنگنای خستگی مرده است

ببار از عمق جان بر خاک

که این صحرای بی باران چنین سنگین و رعب آور

کمان و شعله ها را تیز کرده است و قسم خورده است

ببار ای ابر باران خیز

جهانی را به عشقی نو شناور کن

 

خیال نوشت :

از دور دست ها که نگاه میکنی پنجره تنها راه است به سوی بی پایان ها .

هرچه نزدیک تر میروی همه چیز ملموس تر میشود . پیش تر که میروی تصاویر

مفهوم ترند ولی هنوز گستره شان به قدر قاب پنجره است . دستهایت که

چارچوب را لمس میکند تویی و فضایی بی انتها که قابل رویت است . تا اینجا

همه چیز دیدن بود . حال برای لمس کردن باید پرید . باید بیرون را حس کرد .

باید همه چیز را از ابعاد نگاه به ابعاد حضور برد . باید پرواز کرد .

 

باران :

باران انگار از آسمان نیست که میبارد و دستهای من انگار پناهنده ی رعشه ای

بی پایان ، عجیب و باور نکردنی به رقص در آمده است . چیزی درونم فریاد میزند .

این کیست که میبارد ؟ باران ؟ اشک ؟ تو ؟ من ؟

 

عاشقانه :

پوشیده اید طرح سفیدی که دوختم

نوشیده اید غل غل چایی که سوختم

با یک نگاه جمله ی عالم خریده اید

من هم به یک نظر همه اش را فروختم .

 

پ . ن : سال نوی همگی مبارک . انشالله سال جدید براتون سرشار از خیر

و برکت باشه و پر از قشنگی  . 

                                                                         .  .  .

 

بازی زمان

تو :

وقتی که عطر قدم هایت را

از دور دست های نگاه پنجره میتوان شنید

مرا باکی نیست اگر زمانه

هرچند هم بی کفایت ، هرچند هم بی محابا

دم از شب های بیدار و آوازه خوان های عاشق میزند

من بال هایم را میگشایم

کنار هزاران هزار بال گشوده .  

 

بازی زمان :

گاهی تمام ثانیه ها میمیرند و تویی و تمام چیزهایی که با تو در یک مسیر

هستند ، یک سطح و یک حد ، و تو تنها عبور میکنی از خویش و از همه ی  

شیرین ها و تلخ ها . انگار همه چیز در آن واحد در دستهایت جمع شده است .

آری . زمان گاهی با آدم بازی اش میگیرد .

 

تذکر نوشت :

آفتاب طلوع و غروب خود را نمیبیند . این تویی که همواره شاهدی بر

بودن ها و نبودن ها . . .

 

دلنوشت :

شاهد باش که تمام سطح و عمق بودنم میسوزد و شعله ور شده است

میل بی انتهایم به دست های پر روحت .

 

                                                                             .  .  .

 

 

 

دعوا

 

دعوا :

این ماهی بزرگه هی اون ماهی کوچیکه رو میزنه . نفهمیدم چطور شد یهو

اینقدر اختلاف حجم پیدا کردن . قبلا ترا اینجوری نبود . من هی میرم میشینم

نصیحتش میکنم . بعضی وقتا هم دعواش میکنم . هی میگم دوست باشید .

نزنش . گناه داره . جامعه ی مدنی . عدالت محوری . همنوع دوستی . هی

میگم نکن تمامیت خواهی بده . فرداش باز همون بساطه . پکوندش خب .

 

نهادینه سازی :

میای خونه میبینی رو دیوار برچسب چسبوندن شهروند محترم لطفا گردالی

( قلقلی یا همون که دست میکنی تو بینی در میاری شیرینی ) خود را پس

از تولید به دستشویی منتقل کنید . از فرط خوشحالی از این سطح فرهنگسازی

زندگی جمعی ، اولین گردالی رو خودت درست میکنی و میندازی تو دستشویی

و با یه لبخند معنا داری باهاش خداحافظی میکنی و این لحظات پر غرور رو توی

دلت جشن میگیری ولی یه چیزی ته دلت میگه به این راحتی ها حل نمیشه .

فرهنگسازی هزینه داری . تازه این موقع است که به این نکته توجه میکنی که

حداقل چند بار باید دست بکنی تو بینی در بیاری شیرینی بعد گردالی کنی و

نحوه ی این عملیات رو شرح بدی تا تو بستر اجتماع نهادینه بشه و . . .

 

نیاز :

دستهایش را بالا گرفت . چشمهایش را به حال التماس چرخاند . صدایش را

مظلومانه کرد . دلش را لرزاند . سرش را رو به آسمان بلند کرد . از ته ته ته

دلش با تمام عشقش گفت : خدایا خیلی بدهی دارم . پول میدهی  ؟!!!!!

 

                                                                                    .  .  .