دلنوشت ۱ :

باران که بر نگاه تو بارید دل شکست . افسانه های چند هزار ساله به خاموشی

گراییدند و قاعده های گردش ایام از هم پاشید . دیگر هیچ قانونی به سطح ادراک 

دل اشراف نداشت . و من بودم و چشمهایت . و من بودم و جهانی از هم پاره پاره

شده . و من بودم و منی که دیگر من نبود . . .

 

دلنوشت ۲ :

باران که بر دلم بارید شست . برد . من را . من را از من . و تو را از تویی تو از من .

باران که بارید دیگر نه تو بود نه من . باران که بارید دیگر نیستم . . .

 

دلتنگی :

از کدام سمت طلوع میکنی ای روشنایی بی غروب . کدام سمت را قبله گاه

حضورت کنم که جانم از سمتی دیگر به ملال نیفتد . شکایت ابعاد را که بر دل

میکوبند بر کدام سرا برم . شکایت ابعاد که مرا متهم میکنند به ظالم بودن . ای

همیشه ی بی پایان .

 

                                                                                       .  .  .