این انبوه سیب خورها حال آدم را بهم میزند

اول نوشت  :

بغضم می گیرد از آفتابی که گرما ندارد . بغضم می گیرد از دستهای

بسته ای که داعیه ی دستگیری دارند . بغضم می گیرد از چشمهای

کور راهنما . بغضم می گیرد از تقویم خاک خورده وقدیمی روی طاقچه

که تنها معیار روزهای رفته ی من است . بغضم می گیرد از اینکه زیر

هر آنچه از تصویری خیالی که می خواهند مدفونم . بغضم می گیرد از

خودم . از اینکه به این راحتی تمام شدنم را باور کنم . من نمیخواهم به

این سادگی باشد .

کات :

خود را خیزان خیزان به کنار دیوار کشید . زانوهایش را در آغوش گرفت .

سرش را بر کف پوش سرامیکی کف اتاق گذاشت . سخت بود ولی حس

تنهاییش را معنا میکرد . چشمهایش را بست . انگار که روی تلی از افکار

سرکوب شده ، خود را آنقدر بچلاند که هرچه هست از درونش بیرون بریزد .

صدا فریاد میزد : " عاشق نبوده ای ولی معشوق را همیشه خوب بازی

کرده ای "

دستهایش کم کم شل میشد و چشمها بی حال .

 کوتاه نوشت :

دستانت چه بوی گلی می دهد عزیزم . لطفا اینقدر گل های باغچه را نکن .

چشم ؟ !!!

دلخون نوشت :

عجیب بود . . .  اما پیرمرد راستی راستی زیر لحافی که نبود از سرما جان

داد .  ... !!!

اخیرا به این نتیجه رسیده ام :

عده ای برای اینکه کسی پا در کفششان نکند میخ در کفششان فرو میکنند .

                                                                                               . . .