این انبوه سیب خورها حال آدم را بهم میزند

پیله :

این پیله ی ابهام . این پیله ی واژگان بی پایان . این دست انداخته بر لایه های نگاه .

چنان چنگالش را درتن ثانیه ها فرو میکند که عمر ، تا بخواهد به خود بجنبد صدای

سوت پایان به گوش میرسد . این پیله ی ابهام . این واژگان دروغین . اینبار هم به

دور خود تنیدن های پیاپی . باید که دوباره شد و سر برآورد . باید که این تنیده ی خود

را بساط ظهوری دوباره کرد . تنیده ها برای دوباره شدن بوده است نه تن واره هایی

برای تفاخر .

ما انچه قرار بود پیله ای باشد تا از آن وجود سخیفی را به عظمت پرواز درآوریم به

ترفند بازی روزگار پا و دستی سوراخ کرده ایم و لباس تفاخر خود ساخته ایم و بدان

میبالیم . ما بال پریدن در نیاورده ایم . ما اگر که از این تنیده ها سر بر نیاوریم هنوز

پرواز ممکن نیست . آه ای پیله های به دور خویشتن تنیده مرا دوباره ای سازید نه

تنواره ای .

آسمان :

امشب انگار تن ثانیه ها رنگی دگر دارد . و من آسمان خدا را زیر و رو میکنم ،

گوشه گوشه را . میدانی ؟ مادرم شب بخیر ها را که میگفت باید میخوابیدیم . اما

خوب یادم هست . پشت بام خانه ی مادر بزرگ بود و خنکای شب تابستان . گرمای

هوا فروکش کرده و آسمان پر بود از زلالی کودکانه ی چشمانی که به دنبال هر

ردی میگشت تا قصه های بی پروایی را بپروراند ... و اما امشب هم انگار عجیب

عاشقم . امشب هم میتوانم تمام ستاره ه...ا را با نوک انگشتانم بشمارم . هر ده تا

را خط بکشم . تا یادم نرود ستاره ها چقدر زیادند . که یادم نرود آسمان از پشت بام

خانه ی مادر بزرگ چه سادگی دلنشینی داشت و من احساس گناه میکنم هر وقت

به آسمان نگاه کنم و آن زلالی را نبینم . انگار چیزی میگوید داری میمیری . داری

در سیاهی خود میمیری . و تند به خودم می آیم . نه . من نباید اسیر این روزمرگی های

بی پایان باشم . آسمان من باید همان زلالی بماند . خط های ده تایی ام را هزارگان

به یغما نخواهد برد . هرگز . هرگز .

شاهنامه خوانی :

                                                                                                .   .   .